maneviyat aslında “sezgiler ile ilgilenmek” anlamını taşıyan dikkate değer bir kavramdır.
dinsel gelenekte, bir kelimeye tutunma görüşü yaygındır.bazı davranışlar kutsal ilkelere aykırı kabul edilirken bazıları ise kutsallık açısından uygun görülür.
din-dışı gelenekte ise, olanların tarihinin hiç bir önemi yoktur. önemli olan burası ve şimdidir.
şimdi katiyetle şimdidir. burada tam olarak neyin mevcut olduğunu deneyimlemeye çalışırız. şimdiyi elde etmemiz için geçmişte olmuş olanları düşünmenin anlamı yoktur. biz şimdideyiz. şu anda. mistik bir şey yok sadece “şimdi”, çok basit, ve anlaşılır.
bu şimdi-lik durumundan, aynı zamanda, gerçeklik ile tek tek iletişime geçebileceğimiz bir algılama hissi doğar. her nokta için ve sürekli.
her zaman için inanılmaz bir kesinlik hissederiz.
ama şimdi tarafından tehdit edilir ve bu yüzden geçmişe veya geleceğe zılarız.
sürekli olarak kendi seçimlerimizle yönlendirdiğimiz zengin yaşamımızda varolan şeylere dikkat edecek olursak , hiç birisinin kendiliğinden iyi ya da kötü diye nitelenemeyeceğini görürüz. başımıza gelen her şey mutlak deneyimlerdir. bu deneyimler üzerlerinde “bu kötü olarak ele alınmalıdır” ya da “bu iyidir” gibi etiketler yoktur.
bu şeyleri deneyimleriz ancak onlara yeterli dikkati verdiğimizi söyleyemem. bir yere doğru gittiğimizin farkında değiliz. bu deneyimleri birer mücadele olarak algılarız.
ölmeyi bekleriz.
işte problem burada. bu davranış, şimdi kavramına içten inanmamanın sonucudur. deneyimlenen şimdi, aslında içinde bir çok güçlü şeyi barındırır.
o kadar güçlüdür ki onunla yüzleşemeyiz. bu yüzden, sürekli geçmişten ödünç almak ve geleceği davet etmek arasında gider geliriz.
ve belki de bu yüzden dinle uğraşıyoruz.
ve belki de bu yüzden sokaklarda yürüyüşler yapıyoruz.
ve belki de bu yüzden topluma şikayetlerde bulunuyoruz.
ve belki de bu yüzden başkanları seçmek için oy kullanıyoruz.
bu oldukça ironik... aslında bir o kadar da tuhaf....